Kleine ijsvogelvlinder

Een week geleden maakte ik deze foto, maar had niet de tijd om op te zoeken over welke soort het nu precies gaat. Tot ik zonet in mijn mailbox het wekelijkse natuurbericht vond van natuurbericht.nl.

"De afgelopen weken zijn tientallen kleine ijsvogelvlinders gezien in de regio ten zuidoosten van Eindhoven. De kleine ijsvogelvlinder is zeldzaam in Nederland en kwam in deze regio tot voor kort alleen voor in het natuurgebied Sang en Goorkens, bij Mierlo.
De kleine ijsvogelvlinder heeft in zijn leefgebied een combinatie nodig van vochtige bossen met kamperfoelie voor de rupsen en structuurrijke bosranden met nectarplanten voor de vlinders. In 2007 en 2008 heeft Staatsbosbeheer in samenwerking met De Vlinderstichting een groot aantal bosranden verbeterd, door pleksgewijs inhammen te kappen. Hierdoor ontstaan windluwe plaatsen waarin een ruige vegetatie met nectarplanten tot ontwikkeling komt. Langs verschillende van deze inhammen worden nu, door vrijwilligers van Staatsbosbeheer en De Vlinderstichting, kleine ijsvogelvlinders gezien.
De verbetering van bosranden zal de komende jaren worden voortgezet. Het leefgebied van de kleine ijsvogelvlinder in Sang en Goorkens wordt op die manier stapsgewijs verbonden met andere geschikte gebieden in de beekdalen van de Sterkselsche Aa, Rul en Dommel. De verwachting is dat naast de kleine ijsvogelvlinder verschillende andere kwetsbare planten en dieren van de maatregelen zullen profiteren. Staatsbosbeheer en De Vlinderstichting werken in dit vervolgproject samen met gemeente Geldrop-Mierlo, Samenwerkingsverband Regio Eindhoven (SRE), Brabants Landschap, Bosgroep Zuid-Nederland en verschillende particuliere boseigenaren."

Bij deze kan ik dus bevestigen dat ze er zitten en dat ze zelfs de grens al hebben overgestoken.











En by the way aboneer je zeker op de wekelijkse natuurberichten van natuurbericht.nl; er staan soms erg interessante nieuwtjes in.
Mocht er nog iemand een natuurbericht-tip kennen dan mag je me die altijd laten weten.

Gentse tuin-feesten

Vrijdag brachten wij een bezoek aan de Gentse feesten. Voor ons vertrek nog eens de oasegids opengeslagen. Deze gids voor natuurrijke parken en tuinen bevat uitvoerige beschrijvingen van ruim 160 openbaar toegankelijke heemtuinen, natuurtuinen, ecologische tuinen, wildeplantentuinen en andere natuurrijke tuinen en parken. Hoofdzakelijk in Nederland, maar ook enkele in Vlaanderen. Allemaal met een overwegend of gedeeltelijk inheemse beplanting of begroeiing.

















En we hadden geluk; in Gent is er namelijk ook een natuurrijke tuin; de Hortus Michel Thiery, een afdeling van de wereld van kina. Wij daar dus naartoe.
De tuin is een getrouwe reconstructie van de oudste heemtuin van België. Op een oppervlakte van 6600 m² zijn 1.500 plantensoorten samengebracht.
Miniatuur landschappen met kenmerkende flora (het bos, de duinen, ...) en kunsmatige groeperingen van planten (geneeskrachtige kruiden, snijbloemen, verfplanten, ...) vormen een harmonieus geheel.
In een deel van de serre wordt getoond hoe je planten kunt vermeerderen.
Naast de serre staat de bijenstal.




















Het toeval wil dat er in het kader van de Gentse feestelijkheden een voordracht was van Winiefred van Killegem. Mij niet echt bekend ('t zal aan mij liggen), maar vrouwlief omschreef haar als de tante Kaat van de kruiden. En inderdaad in sappig Gents kregen we daar uitleg over het gebruik van kruiden en planten; heel interessant.
Als afsluiter kregen we nog enkele wijsheden mee zoals; gebruik kruiden in alles; de thee, een voetenbad, de omelet, de patatjes, de soep, ... . En deze; een dag heeft 24 uur; 8 om te werken, 8 om te slapen en nog 4 om te genieten.

Nadien nog de sfeer opgesnoven op de Gentse feesten; wat rondgekuierd, een concertje hier, een terrasje daar, lekker gegeten en een danske geplaceerd in het Baudelopark. Da's pas genieten!

Bolderik hier, bolderik daar

Het voelt echt niet goed aan om zo planten uit te trekken in mijnen hof. Maar 't is van de moetes. Inderdaad een kruiwagen vol bolderik. Om te vermijden dat ik volgend jaar niets anders meer heb staan, heb ik me dus eens goed uitgeleefd. 'T was nu de moment want binnenkort gaan ze zaad maken en dan is het natuurlijk al te laat.

Bloemrijk gazon

Door de aanhoudende droogte is het gras gestopt met groeien en heb ik het dus niet meer moeten afrijden. En zo krijg ik een bloemrijk gazon in de plaats.

Boomblauwtje

Het boomblauwtje behoort tot de familie van de blauwtjes waaronder ook het Icarusblauwtje valt. Het grote verschil is dat het Icarusblauwtje oranje vlekjes heeft op de onderkant van de achtervleugel en meestal laag boven het gras vliegt, terwijl het boomblauwtje geen oranje vlekjes heeft en vaak langs struiken en bomen vliegt.
Hier snoept hij van de nectar van de gewone ossetong.

De rupsen zijn niet zo kieskeurig wat de waardeplanten betreft. Je vind ze dan ook terug op sporkehout, hulst, klimop, grote kattenstaart, hop, struikheide vlinderstruik, ... .

De snoepers

Volwassen vlinders hebben voor hun energiebehoefte bloemen nodig waaruit ze nectar halen. Sommige vlinders, zoals de atalanta, zijn in de nazomer ook te vinden op rottend fruit.
De rupsen daarentegen eten blad en zijn tamelijk kieskeurig in de keuze hiervan. De meesten eten het blad van slechts enkele bomen, struiken of planten. Zo'n plant wordt de waardeplant voor die betreffende rups genoemd.
Om niet alleen vlinders aan te trekken, maar ook de rupsen ontwikkelingsmogelijkheden te bieden is het belangrijk deze planten in de tuin te zetten. Dat ze aangevreten worden hoort er dan eenmaal bij, want hiervoor dienen ze uiteindelijk.

De meest bekende waardeplant is de brandnetel; hierop komen de rupsen van maar liefst 5 vlindersoorten tot ontwikkeling. Daarenboven zijn de rupsen van de verschillende vlinders nog kieskeurig naar de standplaats. Zo geeft de rups van de atalanta de voorkeur aan brandnetels op droge, stoffige plekken, terwijl de rups van het landkaartje juist brandnetels op vochtige schaduwrijke plaatsen prefereert.
In mijn tuin heb ik enkele wildere plekjes waar ik de brandnetels tolereer.

De hieronder afgebeelde en aangevreten blaadjes zijn van de (tuin)judaspenning en look zonder look.

Kleine vuurvlinder

Deze kleine zonneklopper vind je vaak nectarzuigend of zonnend op bloemen uit de Composietenfamilie zoals het madeliefje, goudsbloem en het kruiskruid. In mijn tuin gaat zijn voorkeur vooral uit naar de (wilde) marjolein/Origanum.
Echt sociaal kan je ze niet noemen; alle andere vlinders die in de buurt komen worden verjaagt door er snel en agressief omheen te vliegen.
De waardeplanten van deze vlinder zijn de schapenzuring en de veldzuring.

Feest

Afgelopen zondag vierden wij feest. Dochterlief wordt begin augustus 1 jaar maar door vakantieplannen van de andere familieleden vierden we het nu al.
We maakten er een speciale dag van om in de verf te zetten hoe blij we zijn met onze dochter.

De familieleden kwamen samen en kregen een rebus die hen naar de startplaats bracht. Daar wachtte op ons een paard met huifkar; we gingen immers op tocht als symbool voor de weg die je aflegt in je leven.
Dat onze dochter die tocht niet alleen moet maken en kan terugvallen op familie werd door de aanwezigheid van eenieder heel tastbaar.
We namen ook nog een bol mee, door vrouwlief gemaakt, die onze dochter voorstelt. In een bakje met stro hoopten we dat ze zonder al te grote kleerscheuren op onze bestemming zou aankomen.
En zo gingen we dus op stap begeleid door het hoefgetrappel van het paard, door veldweggetjes vol bloemen en vlinders.
Om uiteindelijk bij ons thuis aan te komen.

De bol werd bij de andere bollen gelegd die ons gezinnetje voorstellen.
Aan iedereen hadden we ook op voorhand gevraagd om hun wensen voor onze dochter op een tastbare manier vorm te geven; dat was leuk om te zien en horen.
Iedereen genoot nog na met een drankje en wat lekkers, terwijl de kinderen verkoeling zochten in het zwembad.




















En ziehier ons feestvarkentje. En omdat die vraag toch altijd gesteld wordt; ja, iedereen zegt dat ze hard op mij lijkt.

Gehakkelde aurelia

Mijn woorden van vorig berichtje waren nog niet koud of hier zijn ze dan.
Ik zou zelf geen toepasselijkere naam kunnen bedenken voor deze vlinder.
De waardeplanten voor de rupsen zijn; grote brandnetel, wilg, hop en iep.

Te warm om te bloggen

Zeg nu zelf, 't is toch geen weer om achter de computer te kruipen.
In de plaats daarvan genieten wij 's avonds van een lekkere Moquito met munt uit eigen kruidentuintje, mmm zalig. Ondertussen hebben we ons zelfs al een ijs-crusher aangeschaft.

















Gisteren realiseerde ik me nog maar eens wat een geluk wij eigenlijk wel niet hebben. Het neefje en nichtje uit Antwerpen waren op speelbezoek en bij het avondeten vroeg het nichtje zich af waarom we niet gewoon binnen eten.
Binnen eten!?; nee het kind was danig van haar melk en ik eigenlijk ook van haar uitspraak. Ik kan me al niet meer herinneren wanneer we nog eens binnen hebben gegeten (al kan dat ook aan mijn geheugen liggen).
Tja met een koertje van 2 op 3, omringd met hoge muren snap ik dat dat kind het niet gewoon is om buiten te eten.

Nee, wij genieten hier volop van het buitenleven en van de bloemen die er een echt feest van maken. En als ze zichzelf dan nog eens zelf uitzaaien, zoals deze zonnebloemen; dan is het helemaal feest. Het spaart mij tijd en geld en het is elk jaar weer een verrassing.

















En door al die bloemen is het ook voor de insecten een feest. Het gezoem van hommels die van bloem naar bloem vliegen, op zoek naar nectar en stuifmeel, hoort gewoonweg bij de zomer. De nectar dient als voedsel voor de volwassen hommel, terwijl het stuifmeel wordt verzameld om de jongen te voeden.

En dan zijn er natuurlijk de vlinders. De witjes vliegen duchtig rond en ook de andere zomervlinders verschijnen stilaan zoals de kleine vos en de gehakkelde aurelia. De vlinderstruik begint nu ook te bloeien dus dat wordt daar binnenkort ook weer één groot feest.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de bloemenakker die al vol gele ganzebloemen, blauwe korenbloemen en witte kamille staat. Nog even wachten op bolderik (ja ja) en klaprozen en ik laat jullie ook meegenieten.

Nog wat frambozen, kersen en rode, zwarte en stekelbessen plukken, om straks lekker van te snoepen.

Ik wens jullie ook zo'n prachtige zomer.

Wild, wilder, ongelooflijk wild

Mijn vorig jaar aangelegde border ziet er door deze bolderik/Agrostemma githago ongelooflijk wild uit.
Nu heb ik op zich niets tegen dit akkerkruid want zelfs in een border, zo eerder achteraan, geeft het ook een mooi zicht.

Vorig jaar zaaide ik deze eenjarige plant in op enkele nog kale plekken. Het produceert rijkelijk zaad wat trouwens de aanzet gaf voor het aanleggen van een bloemenakker (later meer daarover).
Maar zoals te verwachten was zaaide het zich ook in de border duchtig uit. Ergens las ik dat de relatief grote zaden nooit ver van de moederplant tot ontkieming komen. De zaden zijn zeer giftig waardoor ze ook door vogels niet verspreid worden.
Hier geld echter de wijsheid dat je niet alles zomaar moet geloven; zelfs op 10 meter afstand vind ik nog bolderik terug. Toch geweldig hé die plantjes die zichzelf uitzaaien en je verrassen.

De vakantie is begonnen

Dus volop spelen in de tuin. Ons rood fruit; aardbeien, rode bessen en frambozen gebruikten we hier voor een alternatief voor het peperkoek-happen; het fruit happen. Plezier verzekerd en daarenboven nog gezond ook.

Waters-nood

Wat een geweldig weertje, maar droog dat het hier is. Het zand lijkt meer op stof. Wij willen ons dan ook graag opofferen om zo'n warmte onweersbui te ontvangen.

De regentonnen zijn al lang leeg. Misschien toch maar eens overwegen om een put te laten spuiten/boren. Ik blijf het immers onverantwoord vinden om met kraantjeswater de moestuin-plantjes water te moeten geven. De planten in de siertuin houden goed stand buiten enkele planten die in het late voorjaar nog werden aangeplant; die beginnen nu toch ook wat slap te hangen.

En zodoende loop ik regelmatig, ook weer niet te dikwijls anders krijg je luie plantjes, met mijn gieters naar de moestuin. Toch geweldig slim om die zo'n 150 meter van de regenton en waterkraan aan te leggen.

Dilemma

Wij verschillen hier thuis wel eens van mening over het gebruiken van de bloemen uit onze tuin. Vrouwlief vindt dat de bloemen ook verwerkt mogen worden in een boeketje. Terwijl ik eerder vind dat de bloemen gewoon moeten blijven staan. Maar ach als vrouwlief dan zo'n boeketje tevoorschijn tovert, wat kan ik dan nog zeggen.

















Je herkent vast en zeker de kamille, het kluwenklokje, dagkoekoeksbloemen, phacelia en jacobsladder. Allemaal bloemen die trouwens erg veel bezoek krijgen van de nodige insecten; vliegen, bijen,(nacht)vlinders, ... .

Kleur is koning

Ik wil kleur in de tuin. Het vormt en bepaalt de tuin, niet alleen voor je ogen maar ook voor het gevoel erbij en de sfeer die het uitstraalt.

Toen we terugkwamen van vakantie had ik echt het gevoel dat de tuin serieus wild was geworden; het gras moest dringend gemaaid, de hagen geschoren, onkruid verwijderd, ... . Je kent dat wel.

Maar ook door de kleuren kan je één grote kakofonie krijgen. Om dat te vermijden gebruiken tuiniers vaak de kleurencirkel.
Niet dat ik bij het aanplanten van de tuin er 100 procent rekening mee hou, maar ik hou het toch altijd wat in het achterhoofd.








De basisprincipes kennen de meeste wel; voor een harmonieuzer geheel kies je best kleuren die naast elkaar liggen op de cirkel. Enerzijds zijn dat de koele blauwe tinten en anderzijds de warme tinten oranje en rood.
De koele kleuren zijn subtiel en rustgevend en verdwijnen daarbij meer naar de achtergrond, terwijl warme kleuren dynamischer zijn en op je af lijken te komen. Kijk maar eens naar deze klaprozen!

















Het combineren van kleuren is iets persoonlijks en de meest voor de hand liggende combinaties zijn die tussen tegengestelde kleuren; groen wordt altijd intenser in combinatie met rood, net als blauw met oranje of paars met geel.

Maar doet u vooral uw eigen goesting en trek daarbij niets aan van wat anderen vinden.

Nu ben ik zelf nogal een liefhebber van blauwe en paarse tinten en ziehier dus een combinatie van het kluwenklokje/Campanula glomerata en de bermooievaarsbek/Geranium pyreaicum. Eerder bloeide hier al de gele dovenetel en het lieve-vrouwe-bed-stro.
En ook de witte ganzania staat achter de geranium al klaar. Groen en wit gaan overigens ook geweldig goed samen denk maar een een veldweggetje rond half mei met witte bloemen van fluitenkruid en meidoorn, geen border die daar aan kan tippen!






















Zowel het kluwenklokje als de bermooievaarsbek zijn erg geliefd bij bijen en hommels.

Texel

De stilte op deze blog heeft alles te maken met het feit dat we er weer even tussenuit zijn geweest. Naar Texel dus; een zalig natuur-eiland.

We genoten van de zon (iets minder van de regen), zee en het strand.
Bouwden kastelen met veel zand.
Raapten schelpjes, wandelden over het strand, fietsten wat rond en hadden een platte band.
Zelfs de zeehonden kwamen eens piepen, en dan vergeet ik nog bijna de blauwe kiekendieven.
Ook de lepelaars-kolonie was heel fijn en ook in de slufter wilden we zijn.
Het Engels gras bloeide daar mooi paars, net zoals de echte koekoeksbloem en de gele ratelaar.
Ook de orchideeën mag ik niet vergeten, ooh je moest het eens allemaal weten.
Wadvogels en steltlopers vlogen in het rond, en de aalscholvers maakten het soms wel heel erg bont.

Fotootjes kan ik jullie heel veel geven, maar nog beter is het zelf te gaan beleven.

Twee wil ik jullie er echter niet onthouden, bloeiend grasland om van te houden.
Ik zou willen dat het bij mij zo was, maar voorlopig nog te veel bemest en dus hoog gras.

Nestkast voor solitaire bijen

Een absolute aanrader is het maken van een nestkast voor solitaire bijen. Het is gewoon fantastisch om te zien hoe die beestjes dat doen. Op een wolkje stuifmeel leggen ze een eitje (het beste zie je dat op de derde foto), het geheel wordt vakkundig afgesloten en ze beginnen terug opnieuw; stuifmeel verzamelen, eitje leggen en het geheel afsluiten. Die beestjes zijn dan nog zo slim om ervoor te zorgen dat de vrouwelijke eitjes het verste in de gang liggen want die zijn uiteindelijk het belangrijkste om ervoor te zorgen dat de cyclus verder gaat. En als het gangetje vol genoeg zitten sluiten ze het vooraan nog eens extra af. Toch geweldig om te zien. Iedereen die mijn tuin bezoekt vraagt zich in eerste instantie af wat die kast daar onnozel hangt te hangen. Maar na een blik binnenin zijn ze erg verbaasd.

De aandachtige lezers zullen zich misschien nog herinneren dat die kast eerst tegen ons huis hing. Nu vond vrouwlief dat toch een te grote poespas worden; er hangen daar immers ook al vlinderhuisjes en boomstammetjes met gaten in, die laat ik een andere keer wel eens zien. Ik piekerde er een hele tijd over waar ik de kast dan wel kon hangen want hij moet toch wat zonnig hangen en uit de regen. Daarom knutselde ik er een afdakje boven en het resultaat vind ik alvast meer dan geslaagd.

Deze nestkast hangt nu dicht bij de bessenstruiken waar het bij de frambozenstruiken een drukte van jewelste is van de hommels en bijen.

Wil je zelf ook zo'n kast, ja natuurlijk wil je dat, kijk dan voor verder instructies bij Bart.

Dieren, daar heb je nu eenmaal werk mee.

Schapen , kippen en een konijn vrolijken hier de boel op. En zo op tijd en stond zorgen die voor wat extra werk en dan meestal nog op een ongelegen moment. Over de ontsnappingen van de schapen schreef ik hier al eerder, ik weet het nog goed 't was een zondag-avond dat ik daar latjes stond te boren aan het hek. Een week later, weer op zondag-avond, hadden de schapen ontdekt dat de haag die op een halve meter ernaast staat toch wel een erg lekker hapje is. Ik dus in allerijl een extra draad aangebracht.
Morgen arriveert hier nog een vijfde schaap en krijgen de anderen ineens hun juiste oormerk. Ik moest dus nog iets verzinnen om de schapen vast te kunnen zetten. Gelukkig woont de grootvader van vrouwlief tegenover ons en die heeft daar een kot waar ge echt alles in kunt vinden. En zo vond ik dus een vroegere afsluiting van draad dat in een kaderement was opgespannen met een lengte van zo'n 6 meter. Ideaal dus.

De kippen daar heb ik sinds de kuikentjes ook weer wat werk mee. Door middel van een plank van zo'n 60 cm hoogte zaten deze in aan afgesloten stuk van het kippenhok. De mama's hadden na even door dat ze daar dus gewoon over konden vliegen en enkele dagen later volgden ook de kuikentjes. Ik zag het praktisch niet echt haalbaar om ze op te sluiten en daarom spande ik maar een net boven een deel van hun weitje. Toen we van verlof kwamen hadden de snoodaards er natuurlijk van geprofiteerd om de legnesten als slaapplaats te gebruiken, heel de boel onder gescheten. Na een grondige poetsbeurt en het plaatsen van een draad (dat doen we nu dus nog elke avond) zat er voor de kippetjes niets anders op dan op stok te gaan. Ze volgden het voorbeeld van hun mama en slapen sindsdien op stok. Al is het elke keer wel even gewriemel voor wie er nu onder mama's vleugels mag slapen en wie niet, 13 kuikentjes krijgen ze er natuurlijk niet allemaal onder.

Gisterenavond was er echter weer tumult in het kippenhok. Eén van de mama kippen was gaan zitten op de plaats waar de anderen normaal zitten. Het gevolg was natuurlijk dat de andere kippen daar niet mee akkoord waren. De haan pikte alle kuikens weg en na even was iedereen dus danig overstuur. Even wat graan gaan geven en dan gingen ze toch rustig slapen.
En dan zit ik nog met een andere kip die zo broeds is als iets en elke keer weer met of zonder ei zich verschanst op de legnest.

Leven in de brouwerij geeft het in ieder geval, maar ik zou het niet meer willen missen.

Er even tussenuit

Net terug van een weekje Hoge Veluwe; daar wilde ik al lang eens naartoe om met eigen ogen dat nationaal park eens te bekijken.
Het is echt wel de moeite, al blijf ik het vreemd vinden om te moeten betalen om naar natuur te gaan kijken; 7,5 euro per persoon. Ik denk dan meteen aan al die mensen die dat niet kunnen betalen. Natuur moet er toch zijn voor iedereen.
Gelukkig werden we beloond met een prachtig schouwspel van wel zo'n 30 edelherten.

Ik vind het ook wel fascinerend hoe het park is ontstaan.
Anton Kröller was een succesvol zakenman en een fervent jager en kocht daarom vanaf 1909 in meerdere fasen een jachtterrein, De Hoge Veluwe. Helene Müller was een enthousiast kunstliefhebster en collectioneerde kunst. Samen hadden Anton en Helene een ideaal: natuur en cultuur samenbrengen in het belang van het algemeen.

Soms droom ik ook wel eens als ik geld teveel zou hebben dan koop ik alle omliggende akkers op om er natuur te creëren, dan kan je hier ezel- en schapentochtjes komen maken, begin ik een eigen ecologische plantenkwekerij met planten die nuttig zijn voor insecten, vogels, ... , crëeer ik hier een natuurlijke speeltuin met een beekje om dammen in te bouwen, boomhutten , ... .
Soit ik vrees dat ik een beetje aan het afdwalen ben.




















En look zonder look dat we daar gezien hebben, niet in het park maar enigszins in de schaduw aan de zoom van de omliggende parken en bossen. Ik weet niet of dat nu de enige reden is dat er daar zo veel rupsen waren maar dat was soms echt niet te doen; ze zaten in je haren, op je kleren.






















Net zoals de salomonszegel die daar veel, maar minder opvallend voorkwam. Een prachtig sierlijk plantje vind ik dat, ik heb ze dan ook in mijn tuin staan.






















En na een weekje weg ziet de eigen tuin er weer anders uit, ongelooflijk hoe alles gegroeid is.

Het dierlijk leven in de tuin

Om te begrijpen hoe de natuur in elkaar zit moeten we enkele basisregels kennen.
Zo is het doel van elk levend wezen om te overleven en zo de eigen soort in stand te houden. Dit doen ze in de eerste plaats door het zorgen voor een groot aantal nakomelingen. Dit kan op twee manieren; ofwel zorgen ze voor een groot aantal eitjes die eenmaal uitgekomen zijn het zelf maar moeten uitzoeken, bvb kooluiltjes of door een paar grotere eieren te leggen en dan voor de jongen te zorgen bvb merels.

Het vrouwtje van het kooluiltje legt ongeveer honderd kleine eitjes, waaruit zeer kleine rupsen komen. Dat betekent dus dat twee kooluiltjes zich in 2 jaar vermenigvuldigen tot 100, in 3 jaar tot 5000, in vier jaar tot 250000 en in het vijfde jaar tot 12 500 miljoen.

Minder sensationeel, maar net zo indrukwekkend, is de aanwas van merels. Merels leggen ongeveer 3 tot 5 eieren per legsel en hebben 3 of 4 legsels per jaar. Gemiddeld brengen ze 6 nakomelingen per jaar voor. Na een jaar zijn er dus minstens 3 paar vogels bijgekomen, het volgende jaar 9, dan 27, 81 en daarna 243, ....

Ditzelfde soort rekensommetje kunnen we toepassen bij planten, maar daar produceren sommige planten wel meer dan duizend zaden en dan hebben sommige planten nog andere vegetatieve manieren ontwikkeld.

Het moge uit deze voorbeelden duidelijk zijn dat als er geen natuurlijke vijanden zijn we overstelpt worden door merels, kooluiltjes, ... .
De meeste gaan dood als ze jong zijn of komen zelfs niet tot ontwikkeling zoals bij planten; en zo worden de aantallen van de verschillende soorten planten en dieren in evenwicht gehouden. Wat noodzakelijk is omdat er anders teveel zouden komen voor een bepaald leefgebied.
Het kan zijn dat er onvoldoende voedsel is en de meeste de hongersnood sterven of dat er niet genoeg nestgelegenheid is zodat er niet gebroed kan worden. Er kan een tekort aan schuilplaatsen zijn waardoor de meeste dood gaan door slecht weer of doordat ze opgegeten worden.

Voor de meeste dieren bestaat het leven niet alleen uit het vinden van voedsel, maar ook uit het vermijden van gegeten te worden. Alle dieren en planten maken deel uit van voedselketens.
Koolplanten worden bijvoorbeeld gegeten door bladluizen, die op hun beurt gegeten worden door de larven van verschillende zweefvliegen. Volwassen zweefvliegen kunnen opgegeten worden door een spin en die spin wordt dan weer gegeten door een roodborstje.
Deze voedselketen ziet er heel eenvoudig uit maar er zijn vele andere mogelijkheden de koolplanten worden eveneens gegeten door aardvlooien, door rupsen van kooluiltjes, door zweefvliegen. Bladluizen worden gegeten door vele soorten vogels en wespen, door lieveheersbeestjes en larven van de gaasvlieg en de zweefvlieg.
Zo ontstaat er een voedselweb, bestaande uit organismen die eten en gegeten worden.
Andere verbindingen in het voedselweb ontstaan doordat veel dieren in hun jeugd ander voedsel eten dan in een volwassen stadium.
Neem nu de wespen, ze leven van nectar, vruchtensap en andere zoete vloeistoffen. Maar hun larven hebben een eiwitrijk, dierlijk dieet nodig. De volwassen dieren gaan hier voor hun jongen naar op zoek. Sociale wespen kauwen rupsen, spinnen en andere dieren die ze vangen, tot een soort gehaktballetje en voeren die aan hun larven. Solitaire wespen leggen in hun nest een voorraad aan van bladluizen, vliegen, rupsen of spinnen en leggen hier een eitje op.
Als we dus klagen over de schade die wespen toebrengen aan ons rijp fruit, kunnen we ons troosten met de gedachte dat ze ook schadelijke dieren bestrijden.

Het is niet zo dat het aantrekken van veel dieren in de tuin, waaronder ook planteneters, tot gevolg heeft dat al uw planten opgegeten worden. Niets is minder waar en daar heeft de natuur zelf voor gezorgd. Pas uitgekomen rupsen bijvoorbeeld eten alleen heel jong, zacht en mals blad eten. Het zou ook ontzettend dom zijn van een plantesoort om toe te staan dat het volledig wordt opgegeten, hij zou dan niet kunnen bloeien, geen zaad geven en zich niet voortplanten. De plantensoort zou uitsterven en met hem alle dieren die ervan afhankelijk zijn.
In een tuin kan een groot aantal verschillende soorten planteneters aanwezig zijn, maar zolang er genoeg verschillende planten zijn en er sprake is van een natuurlijk evenwicht, waarin zowel roofdieren als schadelijke dieren aanwezig zijn, is de kans klein dat het uit de hand loopt.

Lievevrouwebedstro

Of het nu te maken heeft met het lievevrouwebedstro dat nu in bloei staat zou ik niet kunnen zeggen; maar na 9 lange maanden slaapt dochterlief eindelijk door. Toch maar even snel hout vasthouden.

Hopelijk verdwijnen mijn wallen nu ook binnen afzienbare tijd.

Bloemenakker

Vorig jaar was dit perceeltje nog mijn moestuin. Door gezinsuitbreiding zag ik dat dit jaar niet echt zitten. Toegegeven dochterlief is ondertussen al wel 9 maanden, en in het gras zitten vind ze super leuk maar daarbij nog een volledige moestuin onderhouden dat leek me toch wat van het goede te veel (voor die ene keer dat ik eens realistisch ben en niet te optimistisch).
Eigenlijk ben ik daar nu wel blij mee want met al die kleine en grotere veranderingen die we in de tuin aan het uitvoeren zijn , de schapen en de kuikentjes, ging dat toch meer stress dan ontspanning geven en da's niet echt de bedoeling hé.
Enkele berichtjes terug konden jullie zien dat we nog wel een moestuin hebben maar dan een kleintje. En achter de bloemenakker (achter het hek op de foto) is nog plaats voorzien voor de pompoenen.
Het zaad voor de bloemenakker had ik al, dat lees je hier, alsook de theorie.

Maar het graan dat ik ertussen wilde zaaien was een ander paar mouwen. Bij het plaatselijk tuincentrum keken ze me maar raar aan toen ik vroeg achter tarwe, gerst of haver. Ze vroegen zich hardop af wat ik daarmee nu weer ging aanvangen. En ja ze konden het wel bestellen maar dan in zakken van 25 kg, euhm. Dan maar naar de plaatselijke maalder (spreek dit zo plat mogelijk uit). Tarwe hadden ze wel maar na veel navraag bleek dat wintertarwe te zijn, voor zomertarwe moest ik naar Polen ofzo wisten ze me daar te vertellen. Gerst dan misschien, ook niet. Het werd dus haver, nu niet echt mijn eerste keuze maar ja.

Voorlopig zie je hier enkel nog akker maar binnen 2 maandjes moet je eens komen zien dan krioelt het hier van de kleurrijke bloemen en gonst het van de insecten.

In mei leggen alle vogels een ei

En dat dat niet altijd in een nestkast moet zijn bewijzen onderstaande koolmezen.
Al geruime tijd kunnen we vanuit ons keukenraam de bezigheden aanschouwen van deze familie. Enkele maanden geleden al begonnen ze aan de inspectie van hun toekomstig huisje. Meermaals kwamen ze langs en vlogen er eens in.
Ongeveer een maand geleden begonnen ze ineens allerlei nestmateriaal aan te slepen waarna het even rustig was, ze waren toen waarschijnlijk aan het broeden.
Ondertussen klinkt er luid getjilp en mama en papa koolmees vliegen dan ook constant af en aan om allerlei lekkers aan hun jongen te geven. 'T was echt niet simpel om ze op de gevoelige plaat vast te leggen zoals jullie hieronder kunnen zien. Ze vliegen echt recht binnen, droppen hun hapje en zijn even snel weer weg. Alleen met het koudere weer is de aanvoer toch wel iets minder dan vorige week toen het zonnetje volop scheen. Gisteren dacht ik zelfs even dat het gedaan was met de mama en papa zo lang bleven ze weg. Maar ja simpel moet dat niet zijn om met zo'n wind insecten te vangen.
Je ziet ze ook de hele borders, struiken en bomen afspeuren op zoek naar allerlei lekkers en zijn zo een gratis en biologisch bestrijdingsmiddel voor schadelijke insecten. Ophangen dus die nestkastjes.

Een drukke week met ontsnappingen, een dood kuiken en een mirakel, haleluja!

Wat een drukke week beloofde te worden is het uiteindelijk ook geworden.

Het begon nochtans allemaal prima. Samen met mijn vader, zoon en dochter-lief ging ik de schapen halen. Ze werden vakkundig ingeladen en ook het vervoer verliep vlotjes. Op onze wei aangekomen wilden de dames eerst niet uit de trailer maar zoonlief klom erin en leidde ze met kordate "vooruit" naar buiten, geweldig om te zien. En ja hoor ze crosten de wei rond en zoonlief erachteraan. Zoonlief had alleen het concept schaap nog niet goed door en begon ijverig gras te plukken in een kommetje voor de schapen, lief hé.
De eerste dagen waren ze nog wel erg schuchter maar verder deden ze het prima. Totdat ik donderdag met de late moest werken en zo omstreeks 19u30 een sms kreeg en ik citeer even "Schapen ontsnapt, twee bij de kippen, familie opgetrommeld om te komen helpen, nu eindelijk oké, stoelen voor poorten gezet, grrrrr! Morgen in orde hé"
Ik dus de volgende dag meteen aan de slag. De poorten moesten met een soort rek dichtgemaakt worden, dus dacht ik dat de schapen door ertegen te duwen de poort wat open kregen. Ik verstevigde het geheel door een stevige ijzeren draad te gebruiken. Maar enkele uren later kon ik met eigen ogen vaststellen dat er weer 2 schapen ontsnapt waren. Een nieuwe hypothese dus, de schapen duwen tegen de poort en aangezien deze enkel bovenaan vasthangt kunnen ze er onderaan toch nog door. Oplossing; een paaltje in de grond slaan zodat de poort ook onderaan niet open geduwd kan worden. Echter een dag later bleken er weer 2 te zijn ontsnapt. Ik snapte er echt niks van tot ik een tijdje later zag dat de schapen onder het poortje probeerde glippen daar waar ik doelbewust de paaltjes wat verder uit elkaar had gezet zodat de kippen er gemakkelijk doorkunnen. Soit ik hoop dat ik nu voor een definitieve oplossing heb gezorgd en morgen weer geen sms krijg op het werk.


















Zaterdag was het dan kuikentijd, de eerste 3 werden overdag al geboren, en tegen zondagochtend de anderen. Er lagen echter ook twee kuikens uitgeteld op de grond een halve meter van mama kip. Eén was echt wel dood, de andere in een verontrustende toestand. Ik had het nog een beetje zien bewegen en probeerde het onder mama kip te krijgen. Toen ik iets later nog eens ging kijken was mama kip met de andere kuikens al aan een eerste verkenning bezig. Het achtergebleven kuiken leek me toen echt wel dood en ik nam het dus maar weg en deed het in het compostvat.

Toch wel wat onder de indruk van de dode kuikentjes vertrokken we naar het schoolfeest. Toen we 's avonds terugkwamen hoorde ik echter gepiep uit het compostvat en ja hoor. Door de warmte was het kuikentje weer herrezen en ik haastte me om het onder mama kip te steken, nu wel met succes. Oef.

Graag stel ik jullie voor

aan onze houtlandschapen Hartediefje, Holleke, Hanneke en Henriëta.